Dramaturgia polska
Pomocne artykuły: Bad Romance | lokata | meble styloweW dramaturgii polskiej tendencje ekspresjonistyczne najsilniej uwidoczniły się w twórczości Tadeusza Micińskiego (1873-1918), który w swoich utworach posługiwał się groteską, alegorią i symbolem, a także poetyką marzenia sennego. Jego najwybitniejsze utwory, takie jak Bazylissa Teofanu czy Termopilepolskie, były swoistą teatralizacją podświadomych stanów ludzkiego umysłu. Pokrewnym ekspresjonizmowi nurtem artystycznym tego okresu był symbolizm, także próbujący dotrzeć do warstw rzeczywistości niedostępnych racjonalnemu poznaniu. Podstawowym środkiem ekspresji literatury symbolistycznej był symbol, czyli motyw odsyłający do treści bezpośrednio nie ujawnionych w dziele i pozostawiający szerokie pole interpretacyjne dla odbiorcy. Za pomocą symbolu próbowano oddać wieloznaczną i tajemniczą naturę świata, stworzyć pomost pomiędzy rzeczywistością materialną i transcendentalną. Za czołowego przedstawiciela dramatu symbolistycznego uważa się Maurice'a Maeterlincka (1862-1949), a jego najważniejsze utwory to Księżniczka Malena, Ślepcy, Peleas i Melisanda.
Warte obejrzenia: kredyt konsolidacyjny | drabiny | Zaczaruj Mnie Ostatni Raz